Na onze maantocht op White Island, trokken we verder met onze Wicked van (met de naam Elvis) naar de Tongariro Crossing,één van de mooiste dagwandelingen in NZ. De wandeling gidst je langsheen Mt Tongariro en Mt Ngauruhoe. Deze laatste ken je misschien beter als Mt Doom in de Lord of The Rings trilogie. Tijdens de klim heb je zicht op de magnifieke Mt Ruapehu en, als je geluk hebt, op Mt Taranaki die 150km verder aan de kust staat.
Buiten de massa mensen die dezelfde dag de wandeling deden, was het ongelooflijk mooi. Rode kraters, stoomkorsten, blauwe en groene meren, en nog meer maanlandschappen.
Na de Tongariro crossing, reden we naar het Coromandel schiereiland. Een regio die populair is voor de Aucklander die naar de zee en strand op reis wil gaan. Zo had mijn baas bij Tribeca restaurant een buitenverblijf in Hahei, een klein dorpje in deze regio.
We dachten voor de laatste week nog wat te genieten van het mooi weer, maar daar was geen sprake van. Gedurende de nacht in Hahei begon het enorm te regenen, en dit bleef maar duren de dag nadien. Op de radio berichtten ze dat reizen in de Coromandel af te raden was omwille van de regen en het gevaar op grondverschuivingen en overstromingen. We beslisten om er niet langer te blijven en zo snel mogelijk terug richting Auckland en de Bay of Islands te tsjeezen.
Men zegt van de Bay of Islands dat het daar altijd mooi weer was, maar niet tijdens deze week blijkbaar. Ook een populaire zon, zand en zee vakantiebestemming voor de Nieuw Zeelander, helaas niet voor ons. Omwille van het slecht weer, stopten we in Whangarei. Omdat het de moeite niet was om nog verder te rijden, bleven we 2 dagen in Whangarei rondhangen, onze tijd verdoen met bibliotheken, een levende kiwi vogel bekijken in de Kiwi House, wandelingen in de regen, superlekkere cappuccino’s drinken, filmpjes bekijken op ons laptopje in de van en vroeg gaan slapen!
Een beetje ongelukkig met deze laatstse week in de regen, reden we via Piha terug naar Auckland om de Wicked van terug te geven. Onze laatste 2 dagen brachten we bij Dyann door, onze vriendin die we in het begin van ons NZ avontuur ontmoetten. Gelukkig werd het weer beter en konden we ons op de laatste 2 dagen super amuseren met windsurfen!!! Op 20 minuutjes rijden van Mission Bay konden we heel goedkoop windsurfmateriaal huren en lessen nemen. Dit maakte veel goed en we kunnen nu met een grote smile naar Hong Kong vliegen!
Foto’s volgen nog.
En de tijd die nu nog moet komen is bijna gedaan. Na een weekje ‘werken’ bij Dennis en Jude namen we afscheid van het Zuid –Eiland en zoals zovelen voorspelden; ‘We loved it!!’
Met de ferry namen we de overtocht richting Wellington (de hoofdstad van NZ) waar we kort nog aan wat sightseeing deden en vervolgen een bus namen richting Auckland. Terug in Auckland aangekomen voelde het al een beetje als ‘thuiskomen’ met alle vertrouwde straten, pleinen en huizen.
Van hieruit huurden we nogmaals een Wicked van, aangezien die ons zeer goed bevallen was de eerste keer en wegens de korting die we hadden en wegens zijn schandalige goedkope prijs omdat het winterseizoen hier bijna start. Net niet gratis dus 
Nu we weer mobiel zijn, cruisen we verder langsheen enkele plaatsjes op het Noord-Eiland.
Een van deze plaatsjes is het verwonderende White Island. Een vulkanisch eiland dat op 50km van Whakatane ligt. Wat nog meer verwonderend was, is het feit dat we deze trip cadeau gekregen hebben van Peter Buttle, eigenaar van het eiland en waarvoor we tijdens de kerstdagen een week op zijn huis gelet hebben. Mooi geschenkje ter waarde van $360 (of €180) voor ons beiden, niet slecht!
Een boottocht van anderhalf uur, 2 uur rondwaren op het onaardse eiland met stoomschachten, kokende modderpoelen, een groen kratermeer met een pH-waarde van -0,4. We wisten niet eens dat er negatieve pH waarden bestonden…
Volgende dagen gaan we richting Taupo, om er de Tongariroberg te overmeesteren, één van de werelds mooiste dagwandelingen. Dat belooft alweer!
Groetjes uit Whakatane!
Er waren eens vier mooie bergen en één mooi meisje. Twee mooie bergen, ook wel ‘Mount Taranaki’ en ‘Mount Tongariro’ werden op haar verliefd. Een oorlog onstond tussen deze twee en ‘Mount Taranaki’ moest het spit delven. Hij werd naar het Zuid-Westen verdreven en op zijn weg liet hij een spoor van vernieling na. In dit spoor vormde zich vele jaren later de Whanganui River.
Omdat deze rivier in een prachtig stukje natuur ligt, zijn we er voor een driedaagse kano tocht op uit getrokken. Drie dagen stond de wereld eventjes stil, met enkel het geluid van de rivier en het gezang van de vogeltjes. Omdat slechts drie andere mensen op hetzelfde moment deze tocht maakten, waren het rustige avonden, waar men elkaar gemakkelijk wat beter leert kennen.
Moe gepeddeld (drie dagen peddelen kruip wel in de kleren), vervolgden we ’s anderendaags onze weg richting Zuiden. In Wellington konden we de ferry nemen naar, jawel, het Zuid eiland! Honderden mensen hebben ons al gezegd: ‘you will enjoy the South Island’. Daar keken we dus al even naar uit.
Vanuit Picton (hier werden we door de ferry gedropt), reden we langs de mooie Queen Charlotte drive. Langsheen deze route woont het koppel Dennis en Jude dat we op onze kanotocht ontmoet hadden. Deze mensen hebben een gigantisch stuk land met prachtig uitzicht over de Marlborough Sounds en leven volledig duurzaam (zonne-energie, hydropower, bronwater en de moderne composttoilet). Hier zouden we wel eventjes kunnen blijven. We mochten de nacht doorbrengen in hun gastenverblijf en ’s ochtends wandelden we naar de top van hun domein om samen een tasje koffie te drinken. Ze vertelden ons dat ze mensen zochten om de komende maanden te helpen met het onderhoud van hun domein. Waarschijnlijk keren we nog wel eens terug om in ruil voor eten en onderdak hun een tweetal weken te helpen. We zien wel!
Van hieruit richting Abel Tasman National park, om na de armspieren nu ook onze beenspieren te gebruiken in een vierdaagse wandeltocht. Deze tocht langsheen stranden en bossen in de wijde natuur deed opnieuw enorm deugd.
