Gearchiveerd onder: Hong Kong
Maandag 31 mei verlieten we na 6 maanden Nieuw-Zeeland. Onze tickets vertelden ons dat we elk slechts 20kg bagage mochten meenemen, omdat dit bijna onmogelijk was, contacteerden we de luchtvaartmaatschappij en tot onze grote vreugde mochten we toch elk 2 x 20 kg meenemen! Eens op de luchthaven bleek deze informatie toch niet te kloppen en was 23kg nu de limiet per persoon… Manmanman, we konden direct beginnen herpakken en wegsmijten (per extra kg moesten we €20 bijbetalen!!). Met drie keer zoveel kleren aan zijn we dus op het vliegtuig gestapt.
Na 13 uren op het vliegtuig kwamen we opnieuw in een bruisende wereldstad terecht, ditmaal Hong Kong. Na Bangkok, Singapore en Sydney zijn we toch opnieuw onder de indruk van deze stad. We lopen precies in een film met alle neonreclame, restaurantjes en winkeltjes die tot laat in de avond open zijn.
We genoten ruimschoots van het lekkere Chinese eten en de gezellig drukte die hier altijd heerst. Dag één in Hongkong werd gevuld met een bezoekje aan de piek (één van de hoogste toppen waar je een prachtig uitzicht hebt) en Stanley beach. Op woensdag is het hier gratis toegangsdag en zijn alle musea gratis. We brachten daarom op dag twee een bezoekje aan het ‘museum of History’, ‘museum of Arts’ en ‘museum of Science’. Dag drie tenslotte werd een wandelingetje naar ‘the golden Bauhinia’, het nationale symbool van Hongkong en een slenter namiddag door de vele glitter en glamour shoppingcentra. Door onze gewichtslimiet op het vliegtuig moesten we helaas de koopjes laten voor wat ze waren… ’s Avonds genoten we van een prachtige lichtshow waar alle gigantische businessgebouwen het beste van zichzelf gaven.
Een prachtige afsluiter voor onze prachtige reis!
Vrijdagavond om 18u30 zullen we in Zaventem toekomen en definitief afscheid moeten nemen van onze 8 maanden trip!
Na onze maantocht op White Island, trokken we verder met onze Wicked van (met de naam Elvis) naar de Tongariro Crossing,één van de mooiste dagwandelingen in NZ. De wandeling gidst je langsheen Mt Tongariro en Mt Ngauruhoe. Deze laatste ken je misschien beter als Mt Doom in de Lord of The Rings trilogie. Tijdens de klim heb je zicht op de magnifieke Mt Ruapehu en, als je geluk hebt, op Mt Taranaki die 150km verder aan de kust staat.
Buiten de massa mensen die dezelfde dag de wandeling deden, was het ongelooflijk mooi. Rode kraters, stoomkorsten, blauwe en groene meren, en nog meer maanlandschappen.
Na de Tongariro crossing, reden we naar het Coromandel schiereiland. Een regio die populair is voor de Aucklander die naar de zee en strand op reis wil gaan. Zo had mijn baas bij Tribeca restaurant een buitenverblijf in Hahei, een klein dorpje in deze regio.
We dachten voor de laatste week nog wat te genieten van het mooi weer, maar daar was geen sprake van. Gedurende de nacht in Hahei begon het enorm te regenen, en dit bleef maar duren de dag nadien. Op de radio berichtten ze dat reizen in de Coromandel af te raden was omwille van de regen en het gevaar op grondverschuivingen en overstromingen. We beslisten om er niet langer te blijven en zo snel mogelijk terug richting Auckland en de Bay of Islands te tsjeezen.
Men zegt van de Bay of Islands dat het daar altijd mooi weer was, maar niet tijdens deze week blijkbaar. Ook een populaire zon, zand en zee vakantiebestemming voor de Nieuw Zeelander, helaas niet voor ons. Omwille van het slecht weer, stopten we in Whangarei. Omdat het de moeite niet was om nog verder te rijden, bleven we 2 dagen in Whangarei rondhangen, onze tijd verdoen met bibliotheken, een levende kiwi vogel bekijken in de Kiwi House, wandelingen in de regen, superlekkere cappuccino’s drinken, filmpjes bekijken op ons laptopje in de van en vroeg gaan slapen!
Een beetje ongelukkig met deze laatstse week in de regen, reden we via Piha terug naar Auckland om de Wicked van terug te geven. Onze laatste 2 dagen brachten we bij Dyann door, onze vriendin die we in het begin van ons NZ avontuur ontmoetten. Gelukkig werd het weer beter en konden we ons op de laatste 2 dagen super amuseren met windsurfen!!! Op 20 minuutjes rijden van Mission Bay konden we heel goedkoop windsurfmateriaal huren en lessen nemen. Dit maakte veel goed en we kunnen nu met een grote smile naar Hong Kong vliegen!
Foto’s volgen nog.
Gearchiveerd onder: South Island
Nu we terug in Christchurch zijn, proberen we onze van te verkopen omdat ze ons niet meer aanstaat qua betrouwbaarheid en benzine verbruik. Niet gemakkelijk, want met het einde van april, zijn er enorm veel vans te koop, aangezien de winter hier nu bijna gaat beginnen en veel mensen nog geprofiteerd hebben van het goeie weer in de herfst hier. Hij staat nu te koop, via vele advertenties, ophangen in de 15 verschillende jeugdherbergen verspreid over de stad. Om de 2 dagen doen we een toer van deze hostels om onze advertentie weer bovenaan te hangen en eventueel iets van onze prijs af te doen. Hopelijk moeten we hier niet lang zitten en kunnen we erna terug naar het Noord eiland reizen om daar nog een 4-tal weken te spenderen om de volgende zaken te bezoeken: Cape Reinga, Rotorua, White Island, Lake Taupo, Tongariro, Bay of Plenty, Coromandel en misschien nog eens te surfen in Raglan.
Meer nieuws volgt wel als we onze ‘camionette’ verkocht hebben. Ondertussen beginnen we al enorm gewend te raken aan de kleine dingen: ‘lamb mince pies’, voorrang van rechts in een land waar men links rijdt, Kiwi humor, bonen in tomatensaus met toast als ontbijt, wakker worden met een prachtige zonsopgang in Sumner, dagelijks eten kopen in de Pack’n Save ( zo moeten we geen frigo gebruiken), de vele gratis overnachtingplaatsjes in Christchurch, enzovoort.
Tijdens het uploaden van de foto’s en de blogberichten, hebben we de van dan toch nog kunnen verkopen. Helaas tegen 2/3 van onze aankoopprijs, maar hey, dat is het avontuur!
We zijn nu ‘verlost’ en kunnen nu op het gemak nog genieten van onze laatste weken in NZ.
Gearchiveerd onder: South Island
En zo geschiedde : na de kostelijke reparatie was er geen waterverlies meer, maar warmde de motor nog sneller op. Met andere woorden, voor elk uur rijden, twee uur stoppen om de motor te laten afkoelen. Geen zin meer om hem weer in de garage te doen en ook niet veel geld meer… Tevens heeft hij serieus wat last met de ietwat steile stukken en verbruikt hij net iets te veel benzine om goed te zijn.
Eventjes de huurauto’s gecheckt en het laagseizoen begon vanaf april, dus voor zeer lage prijzen huurden we een campervan van het bedrijf ‘Wicked’. Zij verhuren oude ingerichte camionetten tegen zeer democratische prijzen. Geen fancy zaken zoals onze Ford Falcon in Australië, wel een praktische en zuinige Toyota Lucida, met een persoonlijke touch, gespoten over de hele carrosserie.
Dus waren we weer vertrokken voor een stukje van onze road trip door NZ. Kilometers en kilometers op rustige, goed onderhouden banen, door een stuk natuur en land dat we in Europa niet meer kunnen voorstellen. Uitgestrekte vlaktes met dor gras, duizenden grazende schapen, bergen in de achtergrond of in voorgrond, valleien en bergpassen, melkblauwe meren, toendra-achtige landscapes, genoeg impressies om je in te beelden dat de crew van Lord of The Rings hier een perfect decor voor handen had.
Eén van de eerste stops onderweg was het Lake Tekapo, een meer dat gevuld wordt door het smeltwater van gletsjers. Omdat een gletsjer de onderliggende rotsbodem erodeert, bevat het smeltwater een enorm fijn poeder afkomstig van afgeschuurde rotsen. Door dit fijn poeder, reflecteert het water in Lake Tekapo meer blauw licht dan een gewoon meer. Hierdoor krijg je de indruk dat er blauw water in het meer zit. En dit zorgt dan weer voor een fotokader-perfect uitzicht over het meer.
Iets verder dan Lake Tekapo, kwamen we een zalmkwekerij tegen in een kanaal van ditzelfde smeltwater. Dit kanaal werd aangelegd om via een waterkrachtcentrale elektriciteit op te wekken voor de regio. Geen zalm geproefd, maar wel de zalm eten gegeven…
Na wat kilometers door een ‘scenic’ landschap, botsten we op de Elephant Rocks. Een verzameling van boulders die uit het niets opduiken. Met wat fantasie kan je heel de dierentuin of monsters in de rotsen zien.
Een volgende specialeken was Oamaru. Door de aanwezigheid van een kalksteengroeve in de buurt, is dit stadje letterlijk gebouwd met kalksteen, in tegenstelling van de andere houten of bakstenen huizen in NZ. De meeste gebouwen van Oamaru zijn gebouwd in een typisch Franse stijl, waardoor je de indruk krijgt van in een buurt van Parijs rond te wandelen. Ze doen ook hun best om dit sfeertje te behouden met allerlei oude ambachten en winkeltjes open te houden. In Oamaru vind je ook de ‘blue penguin’ en de ‘yellow-eyed penguin’ ( die zit ook in de film ‘Happy Feet’). Omdat de commerciële tours hiervoor veel te duur waren, zijn we maar naar een uitzicht punt gegaan waar er soms penguins te zien zijn. En ja hoor, de blijkbaar zeldzame yellow-eyed penguin was op een paar meter van ons in zijn bed aan het kruipen na een hele dag achter vis te zitten.
Toen we na Oamaru op zoek waren naar een rustig plekje aan de oceaan om te overnachten (freedom camping is goed voor de portemonee), vonden we een parking waar er nog een andere auto stond. Omdat de ruiten bedoemd waren, konden we niet zien of er iemand in zat. Maar als je als backpacker een nacht in een auto of een van slaapt, dan weet je dat er ’s morgens condensatie aan de ramen hangt. Niets abnormaal dus. Maar opeens zagen we een witte kont op en neer gaan, in een strak tempo. Mmmm. Hebben die nu sex??? En zien die niet dat wij er staan op te zien? Jep, na een luide claxon van onzen Wicked, verschieten die 2 hun onnozel. We zijn dan maar op een andere parking gaan staan, zodat die 2 rustig konden voortdoen.
Omdat er in de buurt nog een populaire rotsformatie stond, de Moeraki Boulders, zijn we ’s morgens vroeg hiernaartoe gereden. Maar bij aankomst bleek dat al niet meer alleen waren, en die massa werd steeds groter naarmate het later op de dag werd. Toerisme in NZ is big business, zeg dat wij het gezegd hebben.
Dunedin is één van de grotere steden op het zuidelijk eiland, maar er was voor ons niets speciaal te zien. Enkel de Otage Peninsula, waar we ’s avonds eerst gekookt hadden bij een magnifiek uitzicht langs de baan. Toen we na het eten door wilden rijden, bleek dat we koplampen hadden laten aanstaan. Omdat er op die baan niet veel (geen) auto’s meer passeerden, maakten we van de nood een deugd en installeerden we ons voor de nacht. ’s Ochtends dan maar de eerste voorbijganger tegengehouden om onze batterij te ‘jump starten’. Er zijn slechtere plaatsen op de wereld om in panne te staan…
Om het meest zuidelijk deel van het zuidelijk eiland te promoten, hebben ze hier bedacht dat ze er misschien een ‘Scenic Highway’ konden aanleggen. En zo bevonden wij ons dus op de ‘Southern Scenic Highway’ om door de streek ‘The Catlins’ te rijden. Een aaneenschakeling van kleine dorpjes, veeeeeeel weides met schapen ( er zijn per Nieuw-Zeelander 4 schapen aanwezig ), boerderijen en schone uitzichtjes. Niets superspeciaal, gewoon leuk om er door te kunnen rijden.
Eens het meest zuidelijk punt van het zuidelijk eiland gepasseerd, was het rijden richting Te Anau, waar we de Routeburn track en de Milford Sounds cruise boekten. Ook wandelden we een stuk van de Keppler Track, één van de Great Walks van NZ. Maar het stuk dat we aflegden, bleek achteraf het saaiste stuk te zijn. Spijtig.
Dan was het richting Queenstown. Queenstown is het walhalla voor de kick-zoekende reiziger. Het stadje heeft een gezellig skidorp sfeertje, en het centrum is vergeven van kantoortje die allerlei avontuurlijke activiteiten organiseren: white-water raften, bungee springen, skydiven, heliski, mountainbiken, zweefvliegen, 4×4 safari’s, en nog veel meer dingen.
Wij waren vooral geïnteresseerd in Queenstown omdat we van hieruit naar de Routeburn track gebracht werden. De Routeburn track is 1 van de werelds mooiste wandeltracks en dat kunnen we absoluut niet tegenspreken. Een 2nachten/3dagen staptocht door de Zuidelijke Alpen van NZ. Gewoon adembenemend. Na elke bocht een nog mooier uitzicht. Het was zwaar de moeite. De foto’s zullen wel meer zeggen! Overdag in de zon, sneeuw, regen of mist stappen. ’s Avonds met de andere stappers verhalen en info uitwisselen aan de stoof in de hut. Ne mens heeft niet veel nodig om content te zijn, ze!
Op de 3e dag hadden we een aansluiting van het aankomstpunt van de Routeburn naar de Milford Sound Cruise georganiseerd. Toen we de Routeburn eindigden, stapten we onmiddellijk in een ongelooflijk klassieke tourbus. Met Japanners en andere leukerds erin, stopte de bus op de meest fotogenieke plaatsen onderweg om iedereen een foto te laten nemen. Wij hadden net 3 dagen gestapt in 1 van de meest desolate streken van NZ, en we voelden ons niet erg op onze plaats in die bus met onze vuile schoenen en stapkleren. Soit, we waren onderweg naar de heeeeel schone fjorden van Nieuw Zeeland of de ‘Sounds’. Milford is één van de vele fjorden en is ook vree schoon. Man, man, man. Later die dag, bij een uitstekende burger van Furburger, Queenstown, moesten we de laatste 3 dagen eventjes laten bezinken. Veel impressies, veel foto’s, veel herinneringen.
Omdat we als laatste van de Belgen (zie vorige posts) nog in NZ waren, en al de anderen het gedurfd hebben, hadden we niet veel keuze. Na een goeie nacht in Queenstown, reden we naar de Kawarau Brigde (43 m) om te bungee springen van de brug waar het allemaal begon. AJ Hackett is er ooit mee begonnen en het bedrijf organiseert nu bungee sprongen over heel NZ.
Veel woorden zijn er niet voor, gewoon gesprongen en achteraf gezegd dat het ongelooflijk fantastisch was. Zotjes…
Na Queenstown en het bungee springen was het richting Wanaka, een dorpje dat ook een vertrekpunt is voor allerlei adventure specials. Ook is het in de winter een skidorp. Wij hadden er niet veel verloren buiten een overnachting.
Om van het binnenland van Wanaka en Queenstown terug naar de Tasman Sea te rijden, neem je de Haastroute. Een mooie en boeiende route naar de zee, met weinig verkeer of campers.
Een van de laatste hoogtepunten op het Zuid eiland was het bezoeken van de gletsjers. In tegenstelling tot Europa, bevinden er zich 2 grote gletsjers in de nabijheid van de kust. Fox Glacier is een enorm snel bewegende ijsmassa die sneller beweegt dan dat hij kan smelten. Hierdoor bevindt het gletsjerfront zich op 5 minuten van de ‘Ocean Road’. We spendeerden een dag met een gids op de gletsjer. Gewapend met cramp-ons op de voetzolen en een stevige wandelstok in de handen leerden we veel bij over moraines, moulains, crevasses en andere rare dingen.
Een half uurtje verder rijden ligt de Frans Jozef glacier, een net iets grotere gletsjer, maar waar we gewoon naar het smeltfront gaan kijken zijn. Genoeg gletsjer voor een tijdje, me dunkt.
Een laatste stop langs de Tasmaanse kust was Hokita. Dit stadje is de oorsprong voor de bekende ‘greenstone’, enorm populair in de souveniershops in NZ. Dit gesteente werd door de Maori’s gebruikt om gereedschappen en amuletten te maken. Nu worden niet die meer gemaakt om te gebruiken maar wel om de toeristen een mooi souveniertje mee te kunnen geven.
Wij bedankten vriendelijk voor deze bandwerkkunst. Maar omdat we al een tijdje aan het zoeken waren naar een schoein herinneringske, botsten we op een glasblaaswinkeltje. Het resultaat is een set van 3 koru’s, geblazen in glas. De koru is één van de nationale symbolen in NZ, en is eigenlijk het ontkiemende deel van de ‘Silver Fern’, een ander nationaal symbool en veel voorkomende boom in de Podocarp forests. Meer info op http://en.wikipedia.org/wiki/Koru
Vanuit Hokita reden we terug richting Christchurch, omdat we daar onze Wicked van weer moesten afgeven. De enige weg van Hokita naar Christchurch gaat via de Arthur’s Pass. Een bergpas die enorm de moeite is. De motorijders onder jullie zouden hier het paradijs vinden. Verder ook veel skigebieden, maar die zonder sneeuw alleen maar schoon zijn om naar te kijken. We waren nog maar eens onder de indruk van het afwisselende landschap dat NZ en vooral het zuid eiland kan bieden. Als je ooit een roadtrip wil filmen, dan biedt een roadtrip in NZ veel verschillende decors ervoor.
Voor de liefhebbers, hier vind je een overzicht van alle foto’s die we al getrokken hebben in Nieuw-Zeeland. Soms wat minder, soms heel mooi!
Gearchiveerd onder: Auckland
We zijn nu bijna 3 maanden in Auckland na onze reis door Zuid-Oost Azië en Australië. Na heel wat werken en zwoegen in de horeca van Auckland, zijn we weer klaar om te vertrekken.
Na bussen, mini-busjes en tuk-tuk’s in Thailand en Maleisië en de huurauto in Australië, hebben we nu de grootste luxe qua reizen. Omdat NZ hét land is om met een campervan te reizen, hebben we er ons eindelijk zelf eentje kunnen kopen. Na heel wat advertenties online en offline, 6 testritten met mooie en ‘zeg-maar-wrak’ van’s, hebben we uiteindelijk een hele mooie kunnen kopen: een Ford Econovan Maxi Long Wheel Base ’92 EN in de kleur SKYBLUE. Met handmatige gearbox, veel plaats achterin, kingsize bed, en onnozel veel materiaal ( frigo, vishengel, wetsuit, fakkels, gasstoven, tafel, stoelen, koelbox, opbergboxen, 2 maand Road Assistance, afdak-bache, en nog ander bruikbaar campeergerief. Het enige nadeel is de motor op benzine, die hier iets kostelijker is dan de diesel. Ook het verbruik gaan we moeten afwachten, daar zal nog wat geld in kruipen waarschijnlijk.
Toen we haar kochten, was enkel het bed geïnstalleerd. Omdat we bij andere van’s originele en handige oplossingen gezien hadden, hebben we besloten om er zelf nog wat rekjes en een opbergbak-bank bij te voegen. Na wat geschets en een model in Google Sketchup, is het resultaat niet slecht, als zeggen we het zelf. De planken lieten we op maat zagen in Mitre10 Mega, een grote doe-het-zelf shop in Auckland. De installatie gebeurde bij Ryan, een collega van Elien in La Porchetta Pizzeria. Foto’s van het uiteindelijke resultaat volgen nog. Ondertussen kun je je zoet houden met deze eerste reeks. Er zullen er nog veel meer volgen, met een veeeeeel mooiere achtergrond!
Gearchiveerd onder: Auckland
Wel, wel , wel. Het is alweer een hele tijd geleden dat er hier nog iets van nieuws op verschenen is. Dringend tijd om dit te veranderen!
Nadat we van onze ‘Housesitting’ verblijfplaats (zie vorige blog post) afscheid genomen hadden, zijn we ingetrokken in ons appartement in het hartje van Auckland. Op deze manier kunnen we tijdens ons werk genieten van een eigen plaats met alles erop en eraan: een keuken, badkamer en een eigen tv en zetel. ‘Dat heb ik ook allemaal’, denk je waarschijnlijk, maar na bijna 3 maanden zonder eigen stek begin je dit als complete luxe te beschouwen.
Zo zijn we ongeveer een maand verder, ondertussen ons bezig houdend met werken, werken en uitstapjes. Omdat ik en Elien slechts 1 gemeenschappelijke vrije dag hebben, proberen tijdens deze momenten uitstapjes hier in de buurt van Auckland te doen. Dergelijke uitstapjes zijn tot nu toe: bezoek aan Waiheke Island met de wijngaarden en wijnproeverijen, een Coast-to-Coast Walk van 16km, Auckland museum en veel wandelingen door het City Center.
Op 21 januari zijn we samen met Inez naar Waiheke Island gegaan. Op een half uurtje ferry van Auckland City Center ligt dit mooi eilandje met een eigen microklimaat. Naar het schijnt zou het daar altijd 2 tot 3 graden warmer zijn dan in Auckland zelf. Samen met de vruchtbare vulkanische bodem is dit een ideale combinatie voor het telen van druiven en dus het produceren van wijn. Verschillende wijngaarden liggen verspreid over het eiland, zelfs een paar domeinen waarvan de wijnen bij ons in het restaurant verkocht worden. Dit vroeg natuurlijk om een wijnproeverij! Na wat glazen en een licht hoofd zijn we teruggekeerd met een mooie ‘Goldwater Eslin’ Merlot uit 2005. Voor de rest heeft Waiheke mooie stranden, natuur en het altijd leuke eilandgevoel met de relaxte bevolking.
Een paar weken later hebben ik en Elien de Coast-to-Coast Walk gewandeld. Deze wandeling van 16km vertrekt aan Waitemata Harbour die in verbinding staat met de Stille of Grote Oceaan. Eindigen deden we aan de Manukau Harbour die in verbinding staat met de ‘Abel Tasman’-zee. Onderweg kom je langs monumenten van Auckland: One Tree Hill, Mt Eden, Auckland Museum, en Cornwall Park. Allemaal interessant en schoon!
Maar de uitstapjes zijn helaas in de minderheid in vergelijking met de uren die we kloppen al werkend. Door het hard werken hebben we ondertussen al heel wat geld kunnen verdienen. Het verdient zelfs zo goed dat we ons ondertussen al een klein cadeautje gekocht hebben: een Audi S5 Cabrio. Met dit autootje kunnen we ons net iets gemakkelijker verplaatsen zolang we hier in Auckland verblijven.
Ondertussen werken we nog flink voort en kijken we uit naar de aankoop van een campervan. Hierbij moet je niet denken aan een mobilhome, maar eerder aan een ordinaire camionette waarin we een bedframe gaan plaatsen. Deze rijdende huisjes worden redelijk goedkoop aangeboden door reizigers die dringend het land moeten verlaten. Een van dezer dagen hopen we een koopje te doen… Verder zijn we bezig met de planning van de reis. Wie tips of nieuws kan doorgeven, wees welkom.
Wordt vervolgd!
Gearchiveerd onder: Queensland
We zijn ondertussen 1600 km verder van Cairns en trekken nog steeds zuidwaarts. De regen heeft ondertussen plaatsgemaakt voor een hitte golf! Jaja, we hebben reeds de kaap van 40°C bereikt, echt smelten! We hebben ondertussen geleerd dat kangoeroes niet veilig de autostrade kunnen oversteken, met als gevolg tientallen dode kangoeroes langs de weg. Ook is ons duidelijk dat de ellenlange banen tot vermoeidheid kunnen lijden. Aanduiding op de weg als ‘tired drivers die’ en ‘survive this drive’ geven dit wel duidelijk aan. Hoe meer zuidelijk, hoe droger het landschap, met ook een combinatie van afgebrande bossen.
Vorig weekend, zaterdag 14 november brachten we een bezoekje aan het ‘great barrier reef’, één van de 7 wereldwonderen. Dit reef strekt zich uit over een groot deel van de oostkust van Australië en je kan dit vergelijken met een soort gebergte dat net onder de zeespiegel ligt. Een 2,5 uur durende bootrit vanaf Airlie Beach bracht ons naar een mooi plekje op dit reef, waar we konden snorkelen. Het uitzicht over het reef was prachtig en het snorkelen zalig (het was een mooie zonnige dag), het reef zelf leek wel aan het uitsterven (weinig verschillend koralen en vissen), waarschijnlijk wegens de horde bezoekers elke dag op dat kleine afgebakende stukje reef.
Zondag 15 november besloten we een dagje te zeilen langsheen de Withsunday Islands. Opnieuw een prachtige dag, met een bezoek aan Whitehaven beach met parelwit zand. Alleen was er net te weinig wind om met succes te kunnen zeilen.
Maandag verlieten we Airlie Beach en trokken verder richting Yeppoon, een lange saaie rit. De dag erop volgden we een senic drive tot in Rockhampton, waar we op enkele mooie uitzichtpunten konden stoppen. Rockhampton staat gekend om zijn heerlijke biefstukken en we kunnen dit bevestigen!
Om kennis te maken met het Australische boerenleven, namen we deel aan een georganiseerd daguitsap naar Myella Farm iets verder in het Australisch binnenland. Deze boerderij voedt koeien om ze daarna verder te verkopen aan de Japanse markt. Al paardrijdend bezochten we een deel van hun erf en na de middag kregen we motorbike lessen om langs de rode stoffige banen doorheen de farm te kunnen rijden. We hielpen een handje bij het voeden van een baby-kangoeroe en een kalfje en kregen de gelegenheid om een koe te melken. Het was zeer mooie dag, ook al bereikte de temperatuur die dag 40°C.
Donderdag vervolgden we onze weg richting Bundaberg. In Bundaberg is er maar één ding de moeite: de rum distilleerderij. We kregen een rondleiding en natuurlijk een proeving van de producten. Het proces is gelijkaardig als een whiskyproductie, alleen vertrekt men van suikerriet in plaats van het graan dat in de whisky gebruikt wordt. De ‘Bundaberg Rum’ was iets lekkerder in combinatie met lemon of gingerbeer. Puur proef je niet de finesse die je in een whisky kan proeven.
’s Avonds stonden we op een camping naast het ‘Mon Repos National Park’, waar van november tot januari zeeschildpadden de kust op kruipen om hun eieren te leggen in het warme zand. Na zonsondergang hebben we onder begeleiding van een Park Ranger dit kunnen meemaken, iets wat we niet snel gaan vergeten. Een 100-tal eieren ter grootte van een pingpongbal worden door de wijfjesschildpad in een put van ongeveer 60cm diep gelegd en zorgvuldig weer afgedekt. Weetje: de temperatuur van het zand bepaalt of het ei een mannelijk of vrouwelijk schildpadje zal voortbrengen!
Vrijdag zijn we doorgereden naar Noosa, iets boven Brisbane. Dit kuststadje, dat wordt omschreven als een mediterraan stadje aan de Australische Oostkust, is een leuk en rustig kuststadje. Zeer mooie restaurants, bars en een Nationaal Park vlak naast het stadje zelf. Omdat we eventjes genoeg hadden van de harde slaapmatjes, vroegen we in het Tourist Information Center voor een jeugdherberg. Toen we de prijzen voor de jeugdherberg vergeleken met een appartement huren, bleek het appartement niet veel meer te kosten. Omdat we liever zelf koken om wat kosten te besparen, besloten we om een appartement te reserveren voor 2 nachten. Voor €20 per nacht zitten we nu in een ‘suite’-achtig appartement met alle luxe die je maar kunt voorstellen als backpacker: eigen keuken met oven, microgolf en vaatwasser, een wasmachine en droogkast, 2 zetels!!!, en 2 slaapkamers met aparte badkamers. Na 1 maand en een half op reis zijn, geeft dit een beetje een huiselijk gevoel wat we zeker en vast kunnen appreciëren!
De foto’s hebben nog steeds niet online kunnen plaatsen, we proberen hier zo snel mogelijk iets aan te doen: een internetcafé met goedkoop tarief zoeken en er 3 dagen kamperen, 
Gearchiveerd onder: Chiang Mai
Het is een paar dagen geleden sinds de vorige update van onze blog, dankzij het drukke schema van de laatste dagen.
Maandag de 12e zijn we dus vertrokken voor een 2-daagse trekking naar de jungle. Voor de geïnteresseerden, het was een trektocht door het Inthanon National Park, in de provincie Chiang Mai.
Maandag reden we in de voormiddag langs een lokaal marktje om wat water, proviand en een regenponcho te kopen. Toen reden we door naar de “Thaïse helicopter”, zo noemde onze gids, Mister P, het olifant-rijden. Na een amusant tochtje op de rug van de olifant door de jungle en rivier, terwijl we hem bananen voerden, werden we naar het startpunt van de trekking gebracht. 
Deze trekking begonnen we samen met een Australische, Woopy, en haar moeder. Verder waren er nog een Duits en een Nederlands koppel en ten slotte nog een Turkse Amerikaan. Tijdens de 1e kilometer moesten we al onmiddellijk een rivier doorwaden. Waarschijnlijk was er ergens anders wel een brug over deze rivier, maar voor de toeristen is dit veel avontuurlijker natuurlijker.
Over de middag hielden we een pauze aan een leuke waterval, met de obligate duik in het water natuurlijk.
Na 3 uur trekken kwamen we aan in een lokaal dorpje op een hoogte, waar we een avondmaaltijd kregen en ook onze slaapplaats voorzien was. Deze slaapplaats deed ons denken aan een scoutskamp, met een primitief afdak voor de eettafel en slaapplaats. Slapen deden we op een overdekt platform, zonder matras en in een muskietennet. Voor ons was dit allemaal interessant, maar de Nederlandse en de Amerikaan konden dit niet echt appreciëren. Op het einde van de avond waren we hun opmerkingen en gezaag dan ook wel beu. Maar goed, de volgende dag zou de groep opsplitsen en hadden we er geen last meer van.
Na een lekker en stevig ontbijt trokken we ’s anderendaags via een andere route terug naar beneden. We kwamen in de vroege namiddag aan bij een rivier. Hier stapten we over op een vlot van bamboe om zo een afvaart van de rivier te maken. Op voorhand werd ons wel gewaarschuwd dat de rivier veel bacteriën bevat. Onderweg werd ons ook duidelijk waarom: verschillende wc-gebouwen hadden een afvoerbuis die uitkwam in de rivier. Bij aankomst in de guesthouse werd er dan ook grondig gedoucht en gewassen.
Vandaag hadden we een geleid bezoek geboekt aan het meest noordelijk deel van Thailand: Chang Rai! Zo een excursie is lekker toeristisch, maar het biedt je wel de kans om veel te zien op 1 dag en een gids waar je met heel wat vragen terecht kunt. Met een luxueus minibusje reden ’s morgensvroeg naar de ‘Hotsprings’ in Chiang Rai provincie, een plaatsje waar er een natuurlijke warmwaterbron omhoog spuitte. Naast de geiser, die op zich niet zo spectaculair was, was het ongelooflijk hoeveel commercie er rond dit natuurverschijnsel aanwezig was. Een breed plein was volgestouwd met winkeltjes met prullaria. Het is ons een raadsel hoe deze mensen hier nog geld aan kunnen verdienen, want iedereen verkoopt gewoon dezelfde rommel. We reden verder noordwaarts en passeerden Wat Rong Khun, een nieuwe (1997) tempel. Opmerkelijk is dat deze tempel geheel in het wit is geschilderd, en gedecoreerd met kleine spiegeltjes. Op afstand geeft dit een indrukwekkende schitterende indruk. Een grote Thaise kunstenaar, Chalermchai Kositpipat, heeft deze tempel laten bouwen.
Na een rit van 1,5 uur, kwamen we aan in Sop Ruak, het centrum van de Golden Triangle. Dit wordt zo genoemd naar het drielandenpunt dat gevormd wordt door de monding van Nam Ruak in de Mekong. Omdat de Nam Ruak de scheiding is tussen Myanmar en Thailand en de Mekong een natuurlijke grens is tussen Laos en Thailand, komen deze 3 landen dus samen op deze plaats. Vroeger was er hier een grote bloeiende handel in opium, vandaar de term ‘Golden’ (wegens betalingen in goud, omdat het anders te ingewikkeld werd met 3 verschillende munten).
Na een lunch in een restaurant, ‘only for toerist groups’, gingen we naar het grensstadje Mae Sai. Hier bevindt zich een grensovergang met Myanmar of het vroegere Burma. Dit is ook het meest noordelijk punt van Thailand. Tenslotte passeerden we nog langs een ‘dorpje’ van bergstammen uit Burma. Dit zijn stammen uit de bergen van Myanmar die een paar generaties geleden geëmigreerd zijn naar Thailand. Deze stammen wonen eigenlijk in de bergen van Thailand, maar ze hebben een soort commercieel dorpje waar de toeristen gemakkelijk bij geraken. Omdat dit voor ons zo artificieel leek, hebben geen extra geld betaald om naar de Longneck mensen te gaan kijken. Deze mensen plaatsen metalen ringen rond hun nek. Door telkens een ring bij te plaatsen, verlengen ze hun nek. Deze verminking wordt vandaag nog steeds gehandhaafd, enkel en alleen omdat dit geld opbrengt door de toeristen die dit willen zien. Niet echt ethisch, lijkt het ons.
Voila, dit was het voor vandaag, Morgen plannen we nog een rustdag in Chiang Mai, waarna we vanaf nu geleidelijk aan naar het zuiden afzakken, richting Maleisië en Singapore. Tot de volgende!
Gearchiveerd onder: Chiang Mai
Hey,
Op deze link vinden jullie de eerste foto’s, de rest volgt later nog (het is een heel werk, zeker als er nog zoveel andere dingen te doen zijn!)
http://www.flickr.com/photos/74196174@N00/sets/72157622576957652/
Groetjes,
Maarten en Elien
Gearchiveerd onder: Chiang Mai
Zaterdag 10 oktober, onze derde en laatste dag Bangkok. Na uitgechecked te zijn in het hotel en de rugzakken in het reisbureau aan het station gedropt te hebben, trachtten we de hitte en felle zon te trotseren. Een bezoekje aan Grand Palace en de Golden Mountain in hartje Bangkok vulden algauw onze dag. Gezien Grand Palace de toeristische plek bij uitstek is, werden we opnieuw voortdurend aangeklampt door Thaise mannen die ons iets trachten aan te bieden of te verkopen, gemiddeld 2 per 30 seconden! Dit aanklampen zorgt ervoor dat je niet meer met een kaart of gids eventjes op straat stil staat. Je gaat ergens binnen in een tempel of cafeetje, om daar verder in de boek te kijken. Het continue aanklampen van verkopers, boottocht-aanprijzers, túk-túk chauffeurs en taxi-drivers is toch wel een extra druk die je niet mag verwaarlozen. Kordaat een ‘no-thank-you’ en dan doorwandelen blijkt de beste remedie!
Ook een poging om een taxi te nemen die zich aan de vaste prijzen hield, mislukte en tot 2x toe stapten we terug uit, totdat een derde taxi –chauffeur wel zijn officiële km-teller wou opzetten.
We keerden tijdig terug naar het station, waar we nog een avondmaal namen voor we op de nachttrein stapten. Bij het buitenrijden uit Bangkok keken we onze ogen uit! Huizen (zeg maar stalletjes van golfplaten), stonden tot op 30cm van het spoor ‘gebouwd’. De nachttrein zelf viel goed mee, alleen waren de bedjes van thaïse lengte, en dus (te) klein voor Maarten en Inez.
Bij aankomst in Chang Mai (na 15u op de trein) stond een medewerker van het hotel dat we geboekt hadden op ons te wachten. Chang Mai is de tweede grootste stad van Thailand en veel kleiner dan Bangkok. Alles is hier veel rustiger en groener. Tijdens het typen van dit bericht is zijn Maarten en Inez naar het ziekenhuis voor Inez haar tweede inspuiting en lig ik (Elien) hier even te ontspannen en uit te rusten van de woelige nacht op de trein. Maandag en dinsdag (12 en 13 oktober) gaan we op twee daagse in de bergen. Benieuwd wat dat zal geven!
