Gearchiveerd onder: Hong Kong
Maandag 31 mei verlieten we na 6 maanden Nieuw-Zeeland. Onze tickets vertelden ons dat we elk slechts 20kg bagage mochten meenemen, omdat dit bijna onmogelijk was, contacteerden we de luchtvaartmaatschappij en tot onze grote vreugde mochten we toch elk 2 x 20 kg meenemen! Eens op de luchthaven bleek deze informatie toch niet te kloppen en was 23kg nu de limiet per persoon… Manmanman, we konden direct beginnen herpakken en wegsmijten (per extra kg moesten we €20 bijbetalen!!). Met drie keer zoveel kleren aan zijn we dus op het vliegtuig gestapt.
Na 13 uren op het vliegtuig kwamen we opnieuw in een bruisende wereldstad terecht, ditmaal Hong Kong. Na Bangkok, Singapore en Sydney zijn we toch opnieuw onder de indruk van deze stad. We lopen precies in een film met alle neonreclame, restaurantjes en winkeltjes die tot laat in de avond open zijn.
We genoten ruimschoots van het lekkere Chinese eten en de gezellig drukte die hier altijd heerst. Dag één in Hongkong werd gevuld met een bezoekje aan de piek (één van de hoogste toppen waar je een prachtig uitzicht hebt) en Stanley beach. Op woensdag is het hier gratis toegangsdag en zijn alle musea gratis. We brachten daarom op dag twee een bezoekje aan het ‘museum of History’, ‘museum of Arts’ en ‘museum of Science’. Dag drie tenslotte werd een wandelingetje naar ‘the golden Bauhinia’, het nationale symbool van Hongkong en een slenter namiddag door de vele glitter en glamour shoppingcentra. Door onze gewichtslimiet op het vliegtuig moesten we helaas de koopjes laten voor wat ze waren… ’s Avonds genoten we van een prachtige lichtshow waar alle gigantische businessgebouwen het beste van zichzelf gaven.
Een prachtige afsluiter voor onze prachtige reis!
Vrijdagavond om 18u30 zullen we in Zaventem toekomen en definitief afscheid moeten nemen van onze 8 maanden trip!
Na onze maantocht op White Island, trokken we verder met onze Wicked van (met de naam Elvis) naar de Tongariro Crossing,één van de mooiste dagwandelingen in NZ. De wandeling gidst je langsheen Mt Tongariro en Mt Ngauruhoe. Deze laatste ken je misschien beter als Mt Doom in de Lord of The Rings trilogie. Tijdens de klim heb je zicht op de magnifieke Mt Ruapehu en, als je geluk hebt, op Mt Taranaki die 150km verder aan de kust staat.
Buiten de massa mensen die dezelfde dag de wandeling deden, was het ongelooflijk mooi. Rode kraters, stoomkorsten, blauwe en groene meren, en nog meer maanlandschappen.
Na de Tongariro crossing, reden we naar het Coromandel schiereiland. Een regio die populair is voor de Aucklander die naar de zee en strand op reis wil gaan. Zo had mijn baas bij Tribeca restaurant een buitenverblijf in Hahei, een klein dorpje in deze regio.
We dachten voor de laatste week nog wat te genieten van het mooi weer, maar daar was geen sprake van. Gedurende de nacht in Hahei begon het enorm te regenen, en dit bleef maar duren de dag nadien. Op de radio berichtten ze dat reizen in de Coromandel af te raden was omwille van de regen en het gevaar op grondverschuivingen en overstromingen. We beslisten om er niet langer te blijven en zo snel mogelijk terug richting Auckland en de Bay of Islands te tsjeezen.
Men zegt van de Bay of Islands dat het daar altijd mooi weer was, maar niet tijdens deze week blijkbaar. Ook een populaire zon, zand en zee vakantiebestemming voor de Nieuw Zeelander, helaas niet voor ons. Omwille van het slecht weer, stopten we in Whangarei. Omdat het de moeite niet was om nog verder te rijden, bleven we 2 dagen in Whangarei rondhangen, onze tijd verdoen met bibliotheken, een levende kiwi vogel bekijken in de Kiwi House, wandelingen in de regen, superlekkere cappuccino’s drinken, filmpjes bekijken op ons laptopje in de van en vroeg gaan slapen!
Een beetje ongelukkig met deze laatstse week in de regen, reden we via Piha terug naar Auckland om de Wicked van terug te geven. Onze laatste 2 dagen brachten we bij Dyann door, onze vriendin die we in het begin van ons NZ avontuur ontmoetten. Gelukkig werd het weer beter en konden we ons op de laatste 2 dagen super amuseren met windsurfen!!! Op 20 minuutjes rijden van Mission Bay konden we heel goedkoop windsurfmateriaal huren en lessen nemen. Dit maakte veel goed en we kunnen nu met een grote smile naar Hong Kong vliegen!
Foto’s volgen nog.
En de tijd die nu nog moet komen is bijna gedaan. Na een weekje ‘werken’ bij Dennis en Jude namen we afscheid van het Zuid –Eiland en zoals zovelen voorspelden; ‘We loved it!!’
Met de ferry namen we de overtocht richting Wellington (de hoofdstad van NZ) waar we kort nog aan wat sightseeing deden en vervolgen een bus namen richting Auckland. Terug in Auckland aangekomen voelde het al een beetje als ‘thuiskomen’ met alle vertrouwde straten, pleinen en huizen.
Van hieruit huurden we nogmaals een Wicked van, aangezien die ons zeer goed bevallen was de eerste keer en wegens de korting die we hadden en wegens zijn schandalige goedkope prijs omdat het winterseizoen hier bijna start. Net niet gratis dus 
Nu we weer mobiel zijn, cruisen we verder langsheen enkele plaatsjes op het Noord-Eiland.
Een van deze plaatsjes is het verwonderende White Island. Een vulkanisch eiland dat op 50km van Whakatane ligt. Wat nog meer verwonderend was, is het feit dat we deze trip cadeau gekregen hebben van Peter Buttle, eigenaar van het eiland en waarvoor we tijdens de kerstdagen een week op zijn huis gelet hebben. Mooi geschenkje ter waarde van $360 (of €180) voor ons beiden, niet slecht!
Een boottocht van anderhalf uur, 2 uur rondwaren op het onaardse eiland met stoomschachten, kokende modderpoelen, een groen kratermeer met een pH-waarde van -0,4. We wisten niet eens dat er negatieve pH waarden bestonden…
Volgende dagen gaan we richting Taupo, om er de Tongariroberg te overmeesteren, één van de werelds mooiste dagwandelingen. Dat belooft alweer!
Groetjes uit Whakatane!
Gearchiveerd onder: South Island
Nu onze campervan verkocht is, zijn we opnieuw vervoerloos en dakloos. Tevens stellen we vast dat we meer dan het dubbele hebben aan gerief sinds we in december in Nieuw-Zeeland toegekomen zijn. Trein en bus opties worden dus iets moeilijker.
Gezien de maand die ons nog rest in NZ meer dan voldoende is, contacteerden we onze vrienden van de Whanganui River trip (Dennis en Jude) of we hun nog steeds konden helpen in hun gigantisch natuurgebied. En ja hoor, werk met hopen! Zelf waren ze nog enkele dagen op familiebezoek, waardoor we ons bezoek nog een viertal dagen moesten uitstellen.
Gauw een autootje gehuurd en ipv de kortste weg van Christchurch naar Anakiwa (Marlborough Sounds) (vlakbij Picton), eventjes 500 km omgereden om nog een streek te bezichtigen waar we nog niet geweest waren.
En zo gebeurde het dat we
- gingen mountainbiken in Hamner Springs , waarna we ’s avonds gingen baden in de ‘hot water pools’ met alle goede mineralen.
- na de Arthurs Pass, nu ook via de Lewis Pass gereden zijn.
- de pancake rocks bezocht hebben in Punakaiki en dat deze zeer speciaal en enorm de moeite waren.
’
- verder gereden zijn langs de kustlijn van de westkust richting het noorden en dat deze beschreven wordt als één van de 10 mooiste senic drives in de wereld! En terecht!
- één van de Nelson Lakes bezocht hebben, zeer rustgevend maar een beetje teveel hatelijke zandvliegen om er lang te blijven.
Na vier dagen kwamen we terecht in Picton, waar we onze huurauto dropten en onze weg maakte richting Anakiwa. De komende week konden we hier nu ons handen uit de mouwen steken in ruil voor eten en onderdak. In plaats van te verblijven in hun gastenverblijf vlakbij hun huis (ze verwachtten blijkbaar nog familie in het weekend) , stuurden ze ons naar één van hun andere drie huizen in de buurt. Het uitzicht is hier niet zo spectaculair, maar met zicht op zee, een grote keuken en living en een pooltafel hoor je ons niet klagen J
Voor de rest weinig woorden, beelden spreken voor zich.
Gearchiveerd onder: South Island
Nu we terug in Christchurch zijn, proberen we onze van te verkopen omdat ze ons niet meer aanstaat qua betrouwbaarheid en benzine verbruik. Niet gemakkelijk, want met het einde van april, zijn er enorm veel vans te koop, aangezien de winter hier nu bijna gaat beginnen en veel mensen nog geprofiteerd hebben van het goeie weer in de herfst hier. Hij staat nu te koop, via vele advertenties, ophangen in de 15 verschillende jeugdherbergen verspreid over de stad. Om de 2 dagen doen we een toer van deze hostels om onze advertentie weer bovenaan te hangen en eventueel iets van onze prijs af te doen. Hopelijk moeten we hier niet lang zitten en kunnen we erna terug naar het Noord eiland reizen om daar nog een 4-tal weken te spenderen om de volgende zaken te bezoeken: Cape Reinga, Rotorua, White Island, Lake Taupo, Tongariro, Bay of Plenty, Coromandel en misschien nog eens te surfen in Raglan.
Meer nieuws volgt wel als we onze ‘camionette’ verkocht hebben. Ondertussen beginnen we al enorm gewend te raken aan de kleine dingen: ‘lamb mince pies’, voorrang van rechts in een land waar men links rijdt, Kiwi humor, bonen in tomatensaus met toast als ontbijt, wakker worden met een prachtige zonsopgang in Sumner, dagelijks eten kopen in de Pack’n Save ( zo moeten we geen frigo gebruiken), de vele gratis overnachtingplaatsjes in Christchurch, enzovoort.
Tijdens het uploaden van de foto’s en de blogberichten, hebben we de van dan toch nog kunnen verkopen. Helaas tegen 2/3 van onze aankoopprijs, maar hey, dat is het avontuur!
We zijn nu ‘verlost’ en kunnen nu op het gemak nog genieten van onze laatste weken in NZ.
Gearchiveerd onder: South Island
En zo geschiedde : na de kostelijke reparatie was er geen waterverlies meer, maar warmde de motor nog sneller op. Met andere woorden, voor elk uur rijden, twee uur stoppen om de motor te laten afkoelen. Geen zin meer om hem weer in de garage te doen en ook niet veel geld meer… Tevens heeft hij serieus wat last met de ietwat steile stukken en verbruikt hij net iets te veel benzine om goed te zijn.
Eventjes de huurauto’s gecheckt en het laagseizoen begon vanaf april, dus voor zeer lage prijzen huurden we een campervan van het bedrijf ‘Wicked’. Zij verhuren oude ingerichte camionetten tegen zeer democratische prijzen. Geen fancy zaken zoals onze Ford Falcon in Australië, wel een praktische en zuinige Toyota Lucida, met een persoonlijke touch, gespoten over de hele carrosserie.
Dus waren we weer vertrokken voor een stukje van onze road trip door NZ. Kilometers en kilometers op rustige, goed onderhouden banen, door een stuk natuur en land dat we in Europa niet meer kunnen voorstellen. Uitgestrekte vlaktes met dor gras, duizenden grazende schapen, bergen in de achtergrond of in voorgrond, valleien en bergpassen, melkblauwe meren, toendra-achtige landscapes, genoeg impressies om je in te beelden dat de crew van Lord of The Rings hier een perfect decor voor handen had.
Eén van de eerste stops onderweg was het Lake Tekapo, een meer dat gevuld wordt door het smeltwater van gletsjers. Omdat een gletsjer de onderliggende rotsbodem erodeert, bevat het smeltwater een enorm fijn poeder afkomstig van afgeschuurde rotsen. Door dit fijn poeder, reflecteert het water in Lake Tekapo meer blauw licht dan een gewoon meer. Hierdoor krijg je de indruk dat er blauw water in het meer zit. En dit zorgt dan weer voor een fotokader-perfect uitzicht over het meer.
Iets verder dan Lake Tekapo, kwamen we een zalmkwekerij tegen in een kanaal van ditzelfde smeltwater. Dit kanaal werd aangelegd om via een waterkrachtcentrale elektriciteit op te wekken voor de regio. Geen zalm geproefd, maar wel de zalm eten gegeven…
Na wat kilometers door een ‘scenic’ landschap, botsten we op de Elephant Rocks. Een verzameling van boulders die uit het niets opduiken. Met wat fantasie kan je heel de dierentuin of monsters in de rotsen zien.
Een volgende specialeken was Oamaru. Door de aanwezigheid van een kalksteengroeve in de buurt, is dit stadje letterlijk gebouwd met kalksteen, in tegenstelling van de andere houten of bakstenen huizen in NZ. De meeste gebouwen van Oamaru zijn gebouwd in een typisch Franse stijl, waardoor je de indruk krijgt van in een buurt van Parijs rond te wandelen. Ze doen ook hun best om dit sfeertje te behouden met allerlei oude ambachten en winkeltjes open te houden. In Oamaru vind je ook de ‘blue penguin’ en de ‘yellow-eyed penguin’ ( die zit ook in de film ‘Happy Feet’). Omdat de commerciële tours hiervoor veel te duur waren, zijn we maar naar een uitzicht punt gegaan waar er soms penguins te zien zijn. En ja hoor, de blijkbaar zeldzame yellow-eyed penguin was op een paar meter van ons in zijn bed aan het kruipen na een hele dag achter vis te zitten.
Toen we na Oamaru op zoek waren naar een rustig plekje aan de oceaan om te overnachten (freedom camping is goed voor de portemonee), vonden we een parking waar er nog een andere auto stond. Omdat de ruiten bedoemd waren, konden we niet zien of er iemand in zat. Maar als je als backpacker een nacht in een auto of een van slaapt, dan weet je dat er ’s morgens condensatie aan de ramen hangt. Niets abnormaal dus. Maar opeens zagen we een witte kont op en neer gaan, in een strak tempo. Mmmm. Hebben die nu sex??? En zien die niet dat wij er staan op te zien? Jep, na een luide claxon van onzen Wicked, verschieten die 2 hun onnozel. We zijn dan maar op een andere parking gaan staan, zodat die 2 rustig konden voortdoen.
Omdat er in de buurt nog een populaire rotsformatie stond, de Moeraki Boulders, zijn we ’s morgens vroeg hiernaartoe gereden. Maar bij aankomst bleek dat al niet meer alleen waren, en die massa werd steeds groter naarmate het later op de dag werd. Toerisme in NZ is big business, zeg dat wij het gezegd hebben.
Dunedin is één van de grotere steden op het zuidelijk eiland, maar er was voor ons niets speciaal te zien. Enkel de Otage Peninsula, waar we ’s avonds eerst gekookt hadden bij een magnifiek uitzicht langs de baan. Toen we na het eten door wilden rijden, bleek dat we koplampen hadden laten aanstaan. Omdat er op die baan niet veel (geen) auto’s meer passeerden, maakten we van de nood een deugd en installeerden we ons voor de nacht. ’s Ochtends dan maar de eerste voorbijganger tegengehouden om onze batterij te ‘jump starten’. Er zijn slechtere plaatsen op de wereld om in panne te staan…
Om het meest zuidelijk deel van het zuidelijk eiland te promoten, hebben ze hier bedacht dat ze er misschien een ‘Scenic Highway’ konden aanleggen. En zo bevonden wij ons dus op de ‘Southern Scenic Highway’ om door de streek ‘The Catlins’ te rijden. Een aaneenschakeling van kleine dorpjes, veeeeeeel weides met schapen ( er zijn per Nieuw-Zeelander 4 schapen aanwezig ), boerderijen en schone uitzichtjes. Niets superspeciaal, gewoon leuk om er door te kunnen rijden.
Eens het meest zuidelijk punt van het zuidelijk eiland gepasseerd, was het rijden richting Te Anau, waar we de Routeburn track en de Milford Sounds cruise boekten. Ook wandelden we een stuk van de Keppler Track, één van de Great Walks van NZ. Maar het stuk dat we aflegden, bleek achteraf het saaiste stuk te zijn. Spijtig.
Dan was het richting Queenstown. Queenstown is het walhalla voor de kick-zoekende reiziger. Het stadje heeft een gezellig skidorp sfeertje, en het centrum is vergeven van kantoortje die allerlei avontuurlijke activiteiten organiseren: white-water raften, bungee springen, skydiven, heliski, mountainbiken, zweefvliegen, 4×4 safari’s, en nog veel meer dingen.
Wij waren vooral geïnteresseerd in Queenstown omdat we van hieruit naar de Routeburn track gebracht werden. De Routeburn track is 1 van de werelds mooiste wandeltracks en dat kunnen we absoluut niet tegenspreken. Een 2nachten/3dagen staptocht door de Zuidelijke Alpen van NZ. Gewoon adembenemend. Na elke bocht een nog mooier uitzicht. Het was zwaar de moeite. De foto’s zullen wel meer zeggen! Overdag in de zon, sneeuw, regen of mist stappen. ’s Avonds met de andere stappers verhalen en info uitwisselen aan de stoof in de hut. Ne mens heeft niet veel nodig om content te zijn, ze!
Op de 3e dag hadden we een aansluiting van het aankomstpunt van de Routeburn naar de Milford Sound Cruise georganiseerd. Toen we de Routeburn eindigden, stapten we onmiddellijk in een ongelooflijk klassieke tourbus. Met Japanners en andere leukerds erin, stopte de bus op de meest fotogenieke plaatsen onderweg om iedereen een foto te laten nemen. Wij hadden net 3 dagen gestapt in 1 van de meest desolate streken van NZ, en we voelden ons niet erg op onze plaats in die bus met onze vuile schoenen en stapkleren. Soit, we waren onderweg naar de heeeeel schone fjorden van Nieuw Zeeland of de ‘Sounds’. Milford is één van de vele fjorden en is ook vree schoon. Man, man, man. Later die dag, bij een uitstekende burger van Furburger, Queenstown, moesten we de laatste 3 dagen eventjes laten bezinken. Veel impressies, veel foto’s, veel herinneringen.
Omdat we als laatste van de Belgen (zie vorige posts) nog in NZ waren, en al de anderen het gedurfd hebben, hadden we niet veel keuze. Na een goeie nacht in Queenstown, reden we naar de Kawarau Brigde (43 m) om te bungee springen van de brug waar het allemaal begon. AJ Hackett is er ooit mee begonnen en het bedrijf organiseert nu bungee sprongen over heel NZ.
Veel woorden zijn er niet voor, gewoon gesprongen en achteraf gezegd dat het ongelooflijk fantastisch was. Zotjes…
Na Queenstown en het bungee springen was het richting Wanaka, een dorpje dat ook een vertrekpunt is voor allerlei adventure specials. Ook is het in de winter een skidorp. Wij hadden er niet veel verloren buiten een overnachting.
Om van het binnenland van Wanaka en Queenstown terug naar de Tasman Sea te rijden, neem je de Haastroute. Een mooie en boeiende route naar de zee, met weinig verkeer of campers.
Een van de laatste hoogtepunten op het Zuid eiland was het bezoeken van de gletsjers. In tegenstelling tot Europa, bevinden er zich 2 grote gletsjers in de nabijheid van de kust. Fox Glacier is een enorm snel bewegende ijsmassa die sneller beweegt dan dat hij kan smelten. Hierdoor bevindt het gletsjerfront zich op 5 minuten van de ‘Ocean Road’. We spendeerden een dag met een gids op de gletsjer. Gewapend met cramp-ons op de voetzolen en een stevige wandelstok in de handen leerden we veel bij over moraines, moulains, crevasses en andere rare dingen.
Een half uurtje verder rijden ligt de Frans Jozef glacier, een net iets grotere gletsjer, maar waar we gewoon naar het smeltfront gaan kijken zijn. Genoeg gletsjer voor een tijdje, me dunkt.
Een laatste stop langs de Tasmaanse kust was Hokita. Dit stadje is de oorsprong voor de bekende ‘greenstone’, enorm populair in de souveniershops in NZ. Dit gesteente werd door de Maori’s gebruikt om gereedschappen en amuletten te maken. Nu worden niet die meer gemaakt om te gebruiken maar wel om de toeristen een mooi souveniertje mee te kunnen geven.
Wij bedankten vriendelijk voor deze bandwerkkunst. Maar omdat we al een tijdje aan het zoeken waren naar een schoein herinneringske, botsten we op een glasblaaswinkeltje. Het resultaat is een set van 3 koru’s, geblazen in glas. De koru is één van de nationale symbolen in NZ, en is eigenlijk het ontkiemende deel van de ‘Silver Fern’, een ander nationaal symbool en veel voorkomende boom in de Podocarp forests. Meer info op http://en.wikipedia.org/wiki/Koru
Vanuit Hokita reden we terug richting Christchurch, omdat we daar onze Wicked van weer moesten afgeven. De enige weg van Hokita naar Christchurch gaat via de Arthur’s Pass. Een bergpas die enorm de moeite is. De motorijders onder jullie zouden hier het paradijs vinden. Verder ook veel skigebieden, maar die zonder sneeuw alleen maar schoon zijn om naar te kijken. We waren nog maar eens onder de indruk van het afwisselende landschap dat NZ en vooral het zuid eiland kan bieden. Als je ooit een roadtrip wil filmen, dan biedt een roadtrip in NZ veel verschillende decors ervoor.
Voor de liefhebbers, hier vind je een overzicht van alle foto’s die we al getrokken hebben in Nieuw-Zeeland. Soms wat minder, soms heel mooi!
Na de kuiten vier dagen gestrekt te hebben, ontmoetten we nog een laatste keer Inez en haar ouders. Zij reden vanuit Motueka terug richting Auckland om daar richting België te keren.
Ons avontuur zit er echter nog lang niet op. Na Abel Tasman vervolgden we onze weg over Nelson en Blenheim (de wijnstreek bij uitstek) richting Kaikoura. Nabij Kaikoura heeft zich door tectonische platenvorming in de geschiedenis een onderzeese canyon gevormd. Hierdoor komt er veel visrijk water dicht bij de kust. Op één van de weinige plaatsen ter wereld kan je hier op een boogscheut van de kust walvissen vinden, alsook massa’s dolfijnen en albatrossen. We besloten om een stapje op zo’n boot te zetten en kozen voor de dolfijnen. De boot bracht ons naar een groep van driehonderd in het wild levende dolfijnen. Het was een zonnige warme dag en ook de dolfijnen waren in hun nopjes. We zullen dit niet vlug vergeten!
Vanuit Kaikoura richting Christchurch, de grootste stad van het zuid-eiland. In Christchurch woont een Hollands koppel dat we via ons werk in Auckland ontmoet hadden. Ze hadden ons uitgenodigd om ’s avonds eens langs te komen. Niet goed wetende wat te verwachten, namen we hun aanbod aan en gingen we eens langs. We bleken niet de enige genodigden, maar 15 anderen waren ook aanwezig om naar een spreker te luisteren over zaken in het management. Kompleet verbijsterd luisterden we naar de grote baas van een groeiend marketing bedrijf in Thailand en haar hedendaagse problemen binnen het bedrijf. Hierna volgde een discussie met de genodigden om oplossingen te zoeken voor deze dame en haar moeilijkheden. Wanneer we later persoonlijk met deze dame spraken, bood ze ons alvast een job aan in Thailand (?!)
Met deze avond nog lang nazinderend in ons hoofd, brachten we een bezoek aan de stad Christchurch, een mooie, romantische, Brits getinte stad. Onze auto had ook reeds enkele dagen last van waterverlies en het leek interessant om hem hier toch eens te laten nakijken. Helaas pindakaas, nu zeven dagen later zitten we hier nog (ditmaal geen grap). Drie dagen stond hij in de garage, een kostelijk grapje!
Maar niet bij de pakken blijven zitten, gauw CV een beetje aangepast en ja, terwijl de auto nog de garage stond alweer een dagje gewerkt (Ik (Elien) ben nu tijdelijk voor Randstad aan het werk als kinderoppasser).
Er waren eens vier mooie bergen en één mooi meisje. Twee mooie bergen, ook wel ‘Mount Taranaki’ en ‘Mount Tongariro’ werden op haar verliefd. Een oorlog onstond tussen deze twee en ‘Mount Taranaki’ moest het spit delven. Hij werd naar het Zuid-Westen verdreven en op zijn weg liet hij een spoor van vernieling na. In dit spoor vormde zich vele jaren later de Whanganui River.
Omdat deze rivier in een prachtig stukje natuur ligt, zijn we er voor een driedaagse kano tocht op uit getrokken. Drie dagen stond de wereld eventjes stil, met enkel het geluid van de rivier en het gezang van de vogeltjes. Omdat slechts drie andere mensen op hetzelfde moment deze tocht maakten, waren het rustige avonden, waar men elkaar gemakkelijk wat beter leert kennen.
Moe gepeddeld (drie dagen peddelen kruip wel in de kleren), vervolgden we ’s anderendaags onze weg richting Zuiden. In Wellington konden we de ferry nemen naar, jawel, het Zuid eiland! Honderden mensen hebben ons al gezegd: ‘you will enjoy the South Island’. Daar keken we dus al even naar uit.
Vanuit Picton (hier werden we door de ferry gedropt), reden we langs de mooie Queen Charlotte drive. Langsheen deze route woont het koppel Dennis en Jude dat we op onze kanotocht ontmoet hadden. Deze mensen hebben een gigantisch stuk land met prachtig uitzicht over de Marlborough Sounds en leven volledig duurzaam (zonne-energie, hydropower, bronwater en de moderne composttoilet). Hier zouden we wel eventjes kunnen blijven. We mochten de nacht doorbrengen in hun gastenverblijf en ’s ochtends wandelden we naar de top van hun domein om samen een tasje koffie te drinken. Ze vertelden ons dat ze mensen zochten om de komende maanden te helpen met het onderhoud van hun domein. Waarschijnlijk keren we nog wel eens terug om in ruil voor eten en onderdak hun een tweetal weken te helpen. We zien wel!
Van hieruit richting Abel Tasman National park, om na de armspieren nu ook onze beenspieren te gebruiken in een vierdaagse wandeltocht. Deze tocht langsheen stranden en bossen in de wijde natuur deed opnieuw enorm deugd.
Gearchiveerd onder: North Island
Gepakt en gezakt, gelaarsd en gespoord, nog een afscheidsfeestje gegeven voor onze collega’s van werk (alle reden zijn goed om te feesten), Lieselotte en Jeroen uitgezwaaid richting Canada (zij hebben twee nachten in onze living gekampeerd), met Inez een afspraak gemaakt ergens op het zuid-eiland (zij ging al vroeger richting zuiden om haar ouders op te pikken in Queenstown), onze campervan gekuist, een laatste keer alle kleren gestreken (de volgende keer zal in België zijn), een voorraad eten en drinken ingeslaan(vanaf nu leven we op melkpoeder en blikjeseten), zijn we vertrokken.
Met een goed gevoel namen we afscheid van ons appartementje in Auckland, om doorheen Nieuw-Zeeland te trekken. Onze eerste stop was Raglan, het surfdorpje bij uitstek. Onze surfkriebels zijn sinds Australië niet echt verdwenen en we konden ons hart weer eens ophalen op de perfecte golven van Raglan. De volgende dag stonden de Waitomo Caves op het programma. Deze grotten vormen bescherming voor duizenden gloeiwormen. Na een mooie wandeling doorheen de grotten en het genieten van dit het spektakel van de natuur, reden we verder richting New Plymouth. Ofwel, probeerden we verder te rijden richting New Plymouth. Om naft te sparen hebben we dan maar gebruik gemaakt van de takelwagen, een nieuwe ervaring.
Nu, zeven dagen later, zijn we nog steeds in New Plymouth . Neen, eigenlijk was het maar een klein probleempje, waar elke persoon met een beetje verstand van auto’s waarschijnlijk wel aan uit geraakt was. Aangezien geen van ons beiden ook maar enig verstand van auto’s had, vormde dat het grootste probleem. Voor de liefhebbers: het bleek gewoon een stukje isolatiemousse in de carburator te zitten. Hierdoor werd een niet-ideale mengeling van lucht en brandstof gebruikt. Het resultaat: gebrek aan vermogen om de heuveltjes hier in NZ op te rijden.
Om zeker te zijn dat er geen andere problemen waren, hebben we hem eens grondig laten nakijken en ineens ook een onderhoud laten doen. Nu zouden we goed moeten zitten voor de volgende 10 000 km, let’s hope.
Vanuit New Plymouth zijn we naar Stratford doorgereden om Mount Taranaki te bewandelen. Mount Taranaki is een gigantische alleenstaande vulkaan die plots aan de kust opduikt. Wegens het regenweer hebben enkel twee korte wandelingen kunnen maken.
In Stratford start ‘the forgotten highway’ richting Taumarunui. Deze unieke baan slingert tussen het prachtige Nieuw-Zeelandse landschap en zijn boerderijen. Halfweg kom je een eenzaam dorpje tegen dat zichzelf elke twee jaar uitroept als republiek.
In Taumarunui komt de koude ons reeds tegen, ja de herfst laat zich hier reeds voelen. Om ons te beschermen, kochten we alvast mutsen en handschoenen in het volgende dorpje Ohakune, vanwaar ook onze driedaagse kanotocht vertrok. Wordt vervolgd…
Gearchiveerd onder: Auckland
We zijn nu bijna 3 maanden in Auckland na onze reis door Zuid-Oost Azië en Australië. Na heel wat werken en zwoegen in de horeca van Auckland, zijn we weer klaar om te vertrekken.
Na bussen, mini-busjes en tuk-tuk’s in Thailand en Maleisië en de huurauto in Australië, hebben we nu de grootste luxe qua reizen. Omdat NZ hét land is om met een campervan te reizen, hebben we er ons eindelijk zelf eentje kunnen kopen. Na heel wat advertenties online en offline, 6 testritten met mooie en ‘zeg-maar-wrak’ van’s, hebben we uiteindelijk een hele mooie kunnen kopen: een Ford Econovan Maxi Long Wheel Base ’92 EN in de kleur SKYBLUE. Met handmatige gearbox, veel plaats achterin, kingsize bed, en onnozel veel materiaal ( frigo, vishengel, wetsuit, fakkels, gasstoven, tafel, stoelen, koelbox, opbergboxen, 2 maand Road Assistance, afdak-bache, en nog ander bruikbaar campeergerief. Het enige nadeel is de motor op benzine, die hier iets kostelijker is dan de diesel. Ook het verbruik gaan we moeten afwachten, daar zal nog wat geld in kruipen waarschijnlijk.
Toen we haar kochten, was enkel het bed geïnstalleerd. Omdat we bij andere van’s originele en handige oplossingen gezien hadden, hebben we besloten om er zelf nog wat rekjes en een opbergbak-bank bij te voegen. Na wat geschets en een model in Google Sketchup, is het resultaat niet slecht, als zeggen we het zelf. De planken lieten we op maat zagen in Mitre10 Mega, een grote doe-het-zelf shop in Auckland. De installatie gebeurde bij Ryan, een collega van Elien in La Porchetta Pizzeria. Foto’s van het uiteindelijke resultaat volgen nog. Ondertussen kun je je zoet houden met deze eerste reeks. Er zullen er nog veel meer volgen, met een veeeeeel mooiere achtergrond!
